Yamaha P-115

czwartek, 20 czerwca 2019

The Entertainer - nauka gry


Treść lekcji:


1) Rozpoczęcie wykonywana wstępu utworu "The Entertainer".

Pod linkiem: https://drive.google.com/file/d/0B27ptZPAxy8URERHX245Vm1ONm8/view?usp=sharing znajduje się dwustronicowy zapis nutowy utworu.
Jest to dość znany utwór muzyki fortepianowej, standard w stylu Ragtime autorstwa Scotta Joplina. Oczywiście ta wersja zapisu nutowego jest uproszczona i dostosowana do możliwości adeptów gry na pianinie, ale i tak gra ze względu na specyficzny rytm nie będzie bardzo łatwa.
Całość utworu podzielimy na trzy części:
- wstęp (4 początkowe takty),
- środkowy fragment (od 5 taktu do 2 taktu na drugiej stronie),
- zakończenie (od 3 taktu na drugiej stronie do końca).
Omówienie zapisu nutowego wstępu:
- brak znaków przykluczowych, obowiązywać będą tylko przygodne znaki chromatyczne,
- metrum 4/4, z uwagi na dość skomplikowany rytm, będziemy ćwiczyć grę z liczeniem: 1 i 2 i 3 i 4 i,
- w zapisie nutowym drugiego i trzeciego taktu widnieją oznaczenia LH - lewa ręka i RH - prawa ręka, co oznacza że nuty drugiego taktu gramy lewą ręką (pomimo zapisu na górnej pięciolinii), a trzeci tak wykonujemy już normalnie - prawa ręką. W czwartym takcie wszystko wraca do normy - górna pięciolinia jest dla prawej ręki, a dolna dla lewej.
- nutu zapisane na tej samej wysokości, połączone łukiem, mają scalone brzmienia.

Korzystając z filmów:​






​proszę rozpocząć naukę od rozczytywania zapisu nutowego, a następnie proszę ćwiczyć grę oburącz z liczeniem na głos: 1 i 2 i 3 i 4 i.


Zadanie do wykonania:

Proszę nagrać wstęp utworu Entertainer z liczeniem na głos.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------


Jeśli jesteście zainteresowani kontynuacją nauki utworu i dostępem do kolejnych lekcji:
2) Nauka wykonywania środkowego fragmentu utworu rękoma osobno.
3) Nauka wykonywania środkowego fragmentu oburącz.
4) Wykonywanie początkowego i środkowego fragmentu w szybszym tempie.
5) Nauka wykonywania końcowego fragmentu utworu.
6) Wykonywanie całego utworu w szybszym tempie.
7) Doskonalenie gry z dźwiękiem metronomu.

proszę o kontakt na adres mailowy: domp.muz@gmail.com

niedziela, 16 czerwca 2019

Kołysanka Brahmsa - nauka gry


Treść lekcji:


1) Nauka wykonywania partii lewej reki.


Pod linkiem - https://drive.google.com/file/d/0B27ptZPAxy8Uc3VlOEpUSGh0RzA/view?usp=sharing znajduje się zapis nutowy jednej z wersji utworu. Powiem szczerze, że ciężko jest znaleźć coś odpowiedniego, dlatego zdecydowałem się na korzystanie z tego zapisu, który nieco skorygowałem.
Korekta dotyczy niektórych dźwięków w partii lewej ręki, a ponadto zapis nutowy posiada dokładnie zaplanowane palcowanie.

Omówienie zapisu partii lewej ręki:
- metrum 3/4, w większości taktów występują ósemki, jako 6 równych wartości rytmicznych.
- znak przykluczowy bemol B, obniża wszystkie napotkane nuty H o pół tonu i powoduje, że gra będzie obywała się w tonacji F-dur.
- wiele taktów zapisu nutowego powtarza się (np.3 pierwsze takty zapisu nutowego). Trzeba to zauważać i rozróżniać - wtedy nauka i ćwiczenie będą dużo łatwiejsze.

Przystępujemy do czytania nut partii lewej ręki w kluczu basowym, tak, jak pokazuję to na filmie




Następnie powtarzamy i ćwiczymy grę w stopniowo coraz to szybszym tempie, docelowo tak, jak robię to na filmie



Gra samą lewą ręką musi być doskonale wyćwiczona, aby nie przeszkadzała przy grze oburącz. Ucząc ostatnio tego utworu dwie uczennice, w każdym z tych przypadków zauważyłem spore problemy w grze oburącz, wynikające z niedomagań gry lewą ręką. Dlatego naukę rozpoczynamy od ręki lewej, dając jej więcej czasu na wyćwiczenie.
Proszę również więcej czasu poświęcić na wykonywanie tylko dwóch ostatnich taktów zapisu nutowego, gdzie gra ósemek palcami nr 1, 2 i 1, 3, wymaga "cyrkowej" umiejętności. Występuje tam rzadko spotykane przełożenie pierwszego palca - nad inny palec. Takie zagranie spotyka się nieraz w muzyce jazzowej i funkowej.


Zadanie do wykonania:


Proszę nagrać wykonanie partii lewej ręki w Kołysance Brahmsa.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Jeśli jesteście zainteresowani kontynuacją nauki utworu i dostępem do kolejnych lekcji:
2) Czytanie partii prawej ręki i ćwiczenie wykonywania melodii utworu.
3) Łączenie prawej ręki z lewą i gra oburącz z liczeniem na głos.
4) Doskonalenie gry z liczeniem na głos w ostatniej linijce zapisu nutowego.
5) Wykonywanie utworu bez liczenia i gra z użyciem pedału.
proszę o kontakt na adres mailowy: domp.muz@gmail.com

niedziela, 2 czerwca 2019

Ciekawe pytania i odpowiedzi (4)

Pytanie:
Od czego zacząć naukę improwizacji jazzowej na fortepianie?

Odpowiedź:
Od słuchania muzyki jazzowej. To jest kluczowe w nauce jazzu, a niektóre osoby nie rozumieją tego.
Wielu muzyków jazzowych zaczynało od transkrybowania muzyki innych wykonawców.
Transkrybowanie polega zasadniczo na przerabianiu niektórych ulubionych melodii jazzowych i wykonywaniu ich na fortepianie, oraz zapoznawanie się i słuchanie tego co grają inni muzycy i wykonywanie tego samemu.
Takie postępowanie niezwykle rozwija słuch muzyczny, który jest bardzo ważny w muzyce jazzowej. Innym aspektem wykonywania cudzej muzyki jest dokładne zapoznanie się i dogłębne rozumienie tego co robią inni muzycy.
W praktyce polega to na tym, że bierzesz swój ulubiony utwór jazzowy i próbujesz wychwycić wszystko, co grają muzycy, ze słuchu. Dobrym początkiem jest transkrybowanie solówek na saksofonie lub trąbce, które mogą być najłatwiejsze do rozpoznania i zapamiętania. Należy także znajdować zmiany akordów i charakterystyczne układy harmoniczne. Akordy mogą być czasami trudne do rozpoznania, więc łatwiej jest to robić na podstawie znanych standardów, takich muzyków jak: Charlie Parker, Coleman Hawkins, Lester Young, do których można znaleźć opracowania nutowe.
Kiedy już poczujesz się wystarczająco pewnie, możesz spróbować transkrypcji partii fortepianu. Interesującą rzeczą do transkrypcji jest również partia basu, daje ona wyobrażenie o tym, co dzieje się w harmonii utworu.
Inną niezwykle ważną rzeczą jest nauka teorii muzyki. Jazz jest złożoną dziedziną wiedzy i należy wiele o tym czytać, poznawać go i starać się zrozumieć (nawet jeśli zgłębienie tego miałoby zająć długie lata).
Ostatnia rzecz, to spróbuj znaleźć ludzi, którzy również grają jazz i grając z nimi rozwijaj swoje umiejętności.
Jazz jest bardziej procesem gry niż stylem. Aby improwizować muzykę jazzową, potrzeba wielu lat praktyki i nauki.


Pytanie:
Co może inspirować do codziennego ćwiczenia gry na fortepianie?

Odpowiedź:
Odpowiedź na to pytanie będzie subiektywna. Mogę powiedzieć co mnie kiedyś inspirowało do ćwiczeń, ale również co obserwuję u swoich uczniów.
Według mnie motywacja powinna pochodzić z wnętrza osoby ćwiczącej, aby samodzielnie czuć potrzebę gry tak dużo, jak to możliwe.
Dla niektórych osób celem do ćwiczenia może być potrzeba polepszenia swoich umiejętności przed nadchodzącym koncertem lub sesją nagraniową. Jeśli chcesz robić postępy w trakcie ćwiczeń, powinieneś spróbować mentalnie połączyć swoje ćwiczenie z czymś znaczącym, jak występ lub chociażby próba generalna.
Należy wyznaczać sobie cele, zanim zacznie się ćwiczyć. Trzeba wziąć kartkę papieru i zapisać swoje bezpośrednie cele, które chce się osiągnąć podczas najbliższej sesji treningowej.
Zamiast kierować się zasadą ćwiczenia przez 30 minut, można skupić się na osiągnięciu celu muzycznego na dany dzień, bez względu na to, czy zajmie to 12 minut, czy 40 minut. Przykładem celu może być: „Zapamiętanie dwóch linijek zapisu nutowego” lub "Przeczytanie partii prawej ręki w końcowym fragmencie utworu".
Kiedy osiągniesz wytyczony cele, nagradzaj się jakąś drobną przyjemnością. Twój mózg zareaguje na system nagradzania „pętlą nawyku” - co oznacza, że ​​gdy otrzymasz nagrodę za zadanie, twój mózg jest skłonny powtórzyć udane zachowanie.
Możesz zmieniać harmonogram ćwiczeń i wytyczone cele w regularnych odstępach czasu, aby zachować swą motywację. Nie ma nic bardziej inspirującego niż robienie tego samego w kółko, i poprawianie się za każdym razem.
Poza tym zmieniaj wykonywaną muzykę, dodając nowe utwory i ćwiczenia do kolejnych sesji treningowych. Robiąc takie zmiany co 5 dni nie będziesz odczuwał znużenia. Oczywiście będziesz musiał powrócić do rzeczy, nad którymi pierwotnie pracowałeś, ale zmiana celów pomoże ci podtrzymać motywację do kolejnych ćwiczeń.
Jedną z metod jest stosowanie różnych technik do odtwarzania tego samego utworu, nad którym się pracuje, takich jak: wariacje w rytmach, gra w różnych oktawach lub tonacjach, dodawanie własnej dynamiki. Gdy następnie powrócisz do gry w normalnym rytmie i odpowiedniej oktawie lub tonacji, to poczujesz że gra jest o wiele łatwiejsza.
Podziel swoje ćwiczenie na bloki czasowe dla różnych zadań. Zajmuj się kilkanaście minut graniem gam i pasaży. Przez kolejne kilkanaście minut ćwicz aktualnie przerabiany utwór. Poświęć również kwadrans na czytanie nowych zapisów nutowych, na odpowiednim poziomie trudności.
Chodź na koncerty doskonałych muzyków, aby naładować się energią i po powrocie do domu wykorzystać ten wkład, aby podsycić swoją chęć do ćwiczeń.
Mam nadzieję, że te sugestie ułatwią Ci systematyczne ćwiczenia i zainspirują Cię do bycia wspaniałym muzykiem.
------------------------------------------------------------------------------------------
(ciąg dalszy pytań i odpowiedzi nastąpi)

 Nauka gry online...Nauka gry online...Nauka gry online... 

 Ciekawe pytania i odpowiedzi (1)    Ciekawe pytania i odpowiedzi (2)    Ciekawe pytania i odpowiedzi (3) 

poniedziałek, 29 kwietnia 2019

Przebojowe piosenki piano pdf (3)

1. "I Wanna Dance With Somebody" - Whitney Houston
<img alt="Whitney Houston" src="whitney-houston.png" />

2. "Into The Groove" - Madonna
<img alt="Intro The Groove" src=iIntro-the-groove.png" />
  
3. "Let it Be" - The Beatles
<img alt="Let it Be" src="let-it -be.png" />

4. "Moon River" - Breakfast at Tiffanys
<img alt="Moon River" src="moon-river.png" />

-------------------------------------------------------------------------------------------
Jeśli jesteś zainteresowany/zainteresowana całym zapisem nutowym piosenki w formacie pdf, napisz w tej sprawie na adres: domp.muz@gmail.com
-------------------------------------------------------------------------------------------

If you are interested in musical notation of the song in pdf file, write me an email on: domp.muz@gmail.com
-------------------------------------------------------------------------------------------
Inne zapisy nutowe dostępne są na tym blogu pod hasłami: "Nuty przebojów - pdf"  i "Popularne melodie".

niedziela, 21 kwietnia 2019

Fryderyk Chopin - dzieciństwo (2)

Rodzina Chopinów, po narodzinach Fryderyka, nie pozostawała długo w Żelazowej Woli. Mikołaj Chopin objął stanowisko nauczyciela języka francuskiego w Liceum Warszawskim i cała rodzina zamieszkała w obszernym skrzydle pałacu Saskiego, budynku szkoły. Ojciec Fryderyka jako człowiek oszczędny i zapobiegliwy postanowił przyjmować na stancję niektórych przyjezdnych uczniów liceum. 
Atmosfera w domu Chopinów była ostoją ładu, porządku i obyczajności. Artystyczną duszę posiadała mama - pani Justyna, która dobrze grała na fortepianie i siostry: najstarsza Ludwika i najmłodsza Emilia.  
W świat muzyki wprowadzała syna pani Justyna, a Fryderyk był normalnym dzieckiem, choć delikatnym i chorowitym. Po zaznajomieniu się z instrumentem, bardzo szybko opanowywał kolejne utwory i próbował pierwszych kompozycji w oparciu i kilka dźwięków lub jakiś motyw muzyczny. W wieku 6 lat zaczął brać pierwsze lekcje u Wojciecha Żywnego - przyjaciela ojca, który był z pochodzenia Czechem. Żywny przybył do Polski w XVIII wieku i występował wówczas jako skrzypek w orkiestrach, a następnie został nauczycielem muzyki. Dając pierwszą lekcję Chopinowi miał 60 lat, więc był, jak na owe czasy, w podeszłym wieku. Był to wysoki mężczyzna w pożółkłej peruce, watowanym surducie, kolorowej kamizelce i wysokich węgierskich butach. Wyposażony zawsze w tabakierę, kraciastą chustkę do nosa i czworokątny ołówek do wskazywania i pisania w nutach oraz ... karcenia co mniej pojętnych uczniów. Po latach można stwierdzić, że Żywny miał dobroczynny wpływ na młodego ucznia. Nie ingerował zbytnio w jego technikę pianistyczną, a zaznajamiał go z doskonale znanymi sobie utworami Bacha, Haydna i Mozarta. Fryderyk lubił swojego nauczyciela, a Żywny często przebywał w domu Chopinów, spędzając nieraz całe wieczory.
Fryderyk pod okiem Żywnego rozwijał i doskonalił swój własny, naturalny sposób grania, wydobywając dźwięki najwygodniejszym dla siebie sposobem palcowania. Jednocześnie dogłębnie poznawał i doceniał dorobek klasyków muzycznych z poprzedniego stulecia, co miało wpływ na jego przyszłą twórczość.


<img alt="Chopin" src="chopin.png" />

Taką edukację muzyczną dopełniała muzyka zasłyszana na warszawskich salonach, w części muzyka narodowa w formie polonezów i w części modna w owym czasie włoska muzyka operowa. W wieku 7 lat Fryderyk komponował pierwsze krótkie utwory. które pomagali mu zapisywać najbliżsi. W 1818 roku ukazała się notatka w prasie na temat uzdolnień młodocianego kompozytora, który tworzy i z łatwością wygrywa kompozycje tańców i wariacje na ich temat. Społeczność warszawska zaczęła doceniać zdolności chłopca, a on sam był nieraz zapraszany na wieczorne występy, a nawet wystąpił w roli cudownego dziecka na koncercie Towarzystwa Dobroczynnego, po którym zyskał w Warszawie rozgłos i sławę. 


INNE WPISY, KTÓRE MOGĄ CIĘ ZAINTERESOWAĆ:
 Fryderyk Chopin (1)   Metoda palcowania Chopina   Fortepian   

czwartek, 21 lutego 2019

GRAMY - luty 2019







Gra na instrumencie, jako typowo techniczna umiejętność, wymaga zaprezentowania w dowolnym momencie swoich umiejętności. Nieraz utwór jest niewyćwiczony, a nieraz przetrenowany. Nawet jest jeśli jest nauczony "w punkt", może przypaść akurat gorszy dzień na jego wykonanie. Potrzeba wiele sprytu, przebiegłości a nieraz szczęścia, aby utrwalić (bez cięć, przeróbek i innych tego typu zabiegów) wykonanie, które będzie w przyszłości wspaniałą pamiątką z dzieciństwa. 
Serdeczne podziękowania za wysiłek i zaangażowanie dla Małych Artystów.

WPISY NA TEMAT ĆWICZENIA

środa, 20 lutego 2019

Przebojowe piosenki piano pdf (2)

1. "Beautiful" Christina Aguilera
<img alt="Beautiful pdf" src="beautiful-pdf.png" />

2. "Chasing Cars" Snow Patrol
<img alt="Chasing Cars pdf" src="chasing-cars-pdf.png" />

3. "End Of The Road" Boyz II Men
<img alt="End Of The Road" src="end-of-the-road.png" />

4. "Fly Me To The Moon" Frank Sinatra
<img alt="Fly Me To The Moon" src="fly-me-to-the-moon.png" />

-------------------------------------------------------------------------------------------
Jeśli jesteś zainteresowany/zainteresowana całym zapisem nutowym piosenki w formacie pdf, napisz w tej sprawie na adres: domp.muz@gmail.com
-------------------------------------------------------------------------------------------

If you are interested in musical notation of the song in pdf file, write me an email on: domp.muz@gmail.com
-------------------------------------------------------------------------------------------
Inne zapisy nutowe dostępne są na tym blogu pod hasłami: "Nuty przebojów - pdf"  i "Popularne melodie".

piątek, 30 listopada 2018

Herbie Hancock

Kiedy rodzice kupili mu pierwszy fortepian, ledwo dosięgał nogami do pedałów. Potem za dnia jako listonosz roznosił przesyłki pocztowe, a wieczorami grywał w klubach. Gdy miał 23 lata, na próbę do swojego domu wraz z kilkoma innymi muzykami zaprosił go sam Miles Davis. Przysłuchiwał im się przez interkom. "Pierwszy raz od dawna czułem na nowo podniecenie, bo skoro po kilku dniach już grali tak genialnie, to co się będzie działo za kilka miesięcy" - wspominał potem Davis.

Tylko muzyka

Hancock urodził się w 1940 roku w Chicago. Matka początkowo pracowała jako pokojówka, po latach została konsultantką w Stanowym Departamencie Zatrudnienia w Illinois. Ojciec prowadził własny sklep, był taksówkarzem, kierowcą autobusów, kontrolerem spożywczym. Kilkanaście lat mieszkali w dwupokojowym mieszkaniu w piątkę: rodzice, Herbie, jego starszy brat Wayman i młodsza siostra Jean.

Herbie od najmłodszych lat miał fioła na punkcie urządzeń mechanicznych. Lubił majsterkować, potrafił całymi dniami rozbierać na drobne części zegarki, tostery i rozgryzać mechanizm ich działania. Miał siedem lat, gdy rodzice zakupili mu fortepian i opłacili lekcje gry. "Odtąd wszystko oprócz muzyki przestało się liczyć" - wspominał po latach w autobiografii. Gdy ukończył 11 lat, nauczycielka zgłosiła go do szkolnego konkursu ogłoszonego przez Chicagowską Orkiestrę Symfoniczną. Najbardziej uzdolniony muzycznie uczeń mógł w nagrodę zagrać na żywo z orkiestrą. Hancock wygrał eliminacje konkursowe i w nagrodę z towarzyszeniem orkiestry zagrał jeden z utworów Mozarta. Nogami ledwo sięgał pedałów fortepianu.

Zaspany listonosz

Ćwiczył przy fortepianie po cztery godziny dziennie, puszczał płyty i wsłuchując się w nagrania, próbował jednocześnie naśladować grę innych pianistów. W college'u w Iowa skrzyknął kilku muzyków i zaczęli grać jazz. Po powrocie do Chicago Herbie zatrudnił się jako listonosz, nocami grywał w klubach. Sypiał po kilka godzin, przez co wiecznie był zmęczony i zaspany. Wkrótce jako muzyk został zauważony, posypały się propozycje koncertowania. Mógł rzucić pracę na poczcie. Przeprowadził się do Nowego Jorku i zamieszkał w najtańszym lokum, jakie udało mu się znaleźć. W małej, ciasnej klitce z trudem mieściły się materac i kilka krzeseł. Był bez grosza, granie w klubach ledwo starczało na chleb.

Pod koniec 1961 roku nagrał wraz z innymi muzykami pierwsze płyty. Jeszcze wtedy występował gościnnie. Przełomem w jego karierze było skomponowanie utworu "Watermelon Man" - przepięknej kompozycji, która na trwałe zagościła w historii jazzu. Mając opracowane trzy utwory, udał się na spotkanie z właścicielami legendarnej wytwórni jazzowej Blue Note i podpisał z nimi swój pierwszy kontrakt na płytę. Kierując się dobrą radą przyjaciela, założył wcześniej własne wydawnictwo Hancock Music, dzięki czemu zachował prawa do utworów z debiutanckiej płyty (co ostatecznie pozwoliło się mu wzbogacić). Płyta "Takin'Off", wydana w 1962 roku, została doceniona przez koneserów, ale prawdziwy sukces, popularność i pieniądze przyniosło Hancockowi dwa lata później nagranie latynoskiej wersji "Watermelon Man", która stała się radiowym przebojem.

Bóg jazzu zaprasza

Maestro trąbki Miles Davis odszukał Hancocka w 1963 roku. Herbie z kilkoma muzykami miał na próbę pograć parę dni u niego w domu. Davis słuchał ich, a później wspominał: "Rany, dosłownie czułem, jak ta muzyka rośnie". W siedmioosobowym składzie (Davis, Coleman, Feldman, Hancock, Carter, Butler, Williams) nagrali płytę "Seven Steps to Heaven".

Z czasem wyłonił się skład tzw. Drugiego Wielkiego Kwintetu, w którym Davis grał na trąbce, Hancock na fortepianie, Tony Williams na perkusji, Ron Carter na basie, a Wayne Shorter na saksofonie. Davis był dla reszty muzyków jak Bóg, ojciec i nauczyciel. Uczył nowych rozwiązań prostymi metodami. Raz zobaczył na ulicy zataczającą się, pijaną kobietę. Wskazał na nią i powiedział do nich: "Zagrajcie to". Gdy któryś z młodych muzyków po słabym, beznamiętnym występie zapytał Davisa, jak grał, ten mu odpowiedział: "Tańczysz w ten sposób ze swoją dziewczyną? Całujesz ją tak?". Do Hancocka raz rzucił: "A teraz nie graj jedną ręką". To zamiast dłuższych wywodów musiało starczyć.

Herbie wiele nauczył się od swojego mistrza. Później, w latach 60., gdy ich drogi twórcze się rozeszły, nie przestali się przyjaźnić i cenić. Tuż przed śmiercią Davis poprosił nawet Hancocka, aby ten zastąpił go podczas jednego z koncertów.

Obaj muzycy mieli problemy z narkotykami. Hancockowi udało się zerwać z nałogiem dzięki buddyzmowi, który zaczął praktykować, i wsparciu żony oraz córki.




Przeszkody nie były mu straszne

Po opuszczeniu grupy Milesa Davisa muzyk założył własny zespół - Herbie Hancock Sextet, nazwany później Mwandishi - z którym nagrywał płyty i koncertował. Pianista nieustannie eksperymentował, jest powszechnie znany z zamiłowania do nowinek technicznych, elektroniki. Jako pierwszy muzyk jazzowy zlecił z początkiem lat 80. nagranie teledysku (było to zaledwie dwa lata po tym, jak powstało MTV). Nawet dzisiaj ten zabawny klip z udziałem robotów stworzony do utworu "Rockit" wydaje się niebanalny. Na przestrzeni lat zmieniały się wytwórnie, w których wydawał płyty, nazwy zespołów, które współtworzył, zmieniał styl gry, w którym można doszukać się elementów funku, elektronicznego jazzu, fusion, hip-hopu. Wielu muzyków woli odcinać kupony od zdobytej wcześniej sławy, obawia się eksperymentowania. Nie Hancock. Wypraw w nieznane nigdy się nie bał. W życiu kieruje się niezmiennie zasadą: zamień przeszkody w możliwości. Z takim nastawieniem łatwiej osiągnąć sukces.

Na podstawie książek Herbiego Hancocka "Autobiografia legendy jazzu", tłum. Katarzyna Gawęska, Sine Qua Non, Kraków 2015, i Milesa Davisa "Miles. Autobiografia", tłum. Filip Łobodziński, Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław 2013.

czwartek, 6 września 2018

Materiały do nauki gry

1. Szkoła na fortepian, część 1, praktyka i teoria.
Niniejsza publikacja wprowadza w początkowy etap gry na instrumentach klawiszowych. "Szkoła na fortepian" zwraca uwagę nie tylko na technikę gry, ale poprzez zadania pisemne, kładzie nacisk również na naukę czytania i pisania nut, wiedzę teoretyczną oraz rozwija własną twórczość muzyczną. Przemyślane i stopniowe wprowadzanie poznawanych zagadnień, czyni publikację przejrzystą i zrozumiałą.

2. Szkoła na fortepian, część 2, praktyka i teoria.
Niniejsza publikacja wprowadza w dalszy etap gry na instrumentach klawiszowych. Poprzez wybrane utwory i ćwiczenia uczeń znacząco rozwinie technikę gry. W niniejszej pozycji znajdują się utwory w różnym stylu: klasycznym i rozrywkowym - w sumie 20 utworów, ponadto wiele ćwiczeń, zadań pisemnych i tematów teoretycznych.

3. Piosenki, które dzieci znają i kochają w prostym układzie na fortepian (część 1).
"Piosenki, które dzieci znają i kochają w prostym układzie na fortepian (część 1)” to zbiór 30 popularnych piosenek przedszkolnych i szkolnych opracowanych przez doświadczonego muzyka, kompozytora i pedagoga.
Autor dołożył wszelkich starań, aby każda piosenka posiadała ciekawy akompaniament, bogatą harmonię oraz kolorystykę.
Nuty przeznaczone są dla początkujących, jak i średnio zaawansowanych młodych pianistów. Piosenki posiadają różny stopień trudności.


4. Piosenki, które dzieci znają i kochają w prostym układzie na fortepian (część 2).
"Piosenki, które dzieci znają i kochają w prostym układzie na fortepian (część 2)” to zbiór 22 popularnych piosenek przedszkolnych i szkolnych opracowanych przez doświadczonego muzyka, kompozytora i pedagoga. Autor dołożył wszelkich starań, aby każda piosenka posiadała ciekawy akompaniament, bogatą harmonię oraz kolorystykę. Nuty przeznaczone są dla początkujących, jak i średnio zaawansowanych młodych pianistów. Piosenki posiadają różny stopień trudności.

5. Kolędy w prostym układzie na fortepian.
Kolędy w łatwym układzie na fortepian w opracowaniu Tomasza Trojanowskiego to zbiór 20 najpiękniejszych kolęd na fortepian. Utwory posiadają zróżnicowany poziom – znajdą tu coś dla siebie początkujący pianiści jak i średnio zaawansowani. Kolędy zostały zaopatrzone w tekst, który z pewnością wspomoże wspólne muzykowanie.

W sprawie zakupu publikacji proszę o kontakt na adres: keyboard.nauka@gmail.com

WPISY O PODOBNEJ TEMATYCE

środa, 15 sierpnia 2018

Przebojowe piosenki piano pdf (1)

1. "(Sittin' 0n) The Dock 0f The Bay"
<img alt="(Sittin' 0n) The Dock 0f The Bay" src="the-dock-of-the-bay.png" />

2. "9 To 5"
<img alt="9 To 5" src="9-to-5.png" />

3. "Babylon"
<img alt="Babylon" src="babylon.png" />

4. "Baker street"
<img alt="Baker Street" src="baker-street.png" />

-------------------------------------------------------------------------------------------
Jeśli jesteś zainteresowany/zainteresowana całym zapisem nutowym piosenki w formacie pdf, napisz w tej sprawie na adres: domp.muz@gmail.com
-------------------------------------------------------------------------------------------

If you are interested in musical notation of the song in pdf file, write me an email on: domp.muz@gmail.com
-------------------------------------------------------------------------------------------
Inne zapisy nutowe dostępne są na tym blogu pod hasłami: "Nuty przebojów - pdf"  i "Popularne melodie".


niedziela, 5 sierpnia 2018

Ciekawe pytania i odpowiedzi (3)

Pytanie:
Czy w muzyce fortepianowej określenie "pedał ciągle" oznacza wciśnięcie pedału na początku utworu i trzymanie go do samego końca gry?
Odpowiedź:
Określenie to oznacza WYKORZYSTYWANIE pedału przez cały czas, a nie utrzymywanie go ciągle wciśniętego. We współczesnych instrumentach, których pedały bardzo dobrze podtrzymują dźwięki, naciskamy i puszczamy pedał zazwyczaj wraz z każdą zmianą harmonii w utworze.
Pedał una corda pomaga pianiście grać bardzo miękko, więc zazwyczaj ten pedał jest używany tylko podczas gry pianissimo. Z kolei, wciśnięcie pedału sostenuto podtrzymuje tylko dźwięki, zazwyczaj w dolnym zakresie klawiatury, które są wykonywane w momencie naciśnięcia tego pedału, a zwolnienie pedału kończy odtwarzanie tych dźwięków.


----------------------------------------------------------------------------------------------
Pytanie:
Czym różniła się technika fortepianowa okresu Mozarta od epoki Liszta?
Odpowiedź:
A. Mozart zmarł w 1791 roku, a F. Liszt urodził się 20 lat później w roku 1811. Między tymi okresami występowała znaczna różnica w projektowaniu i konstrukcji fortepianów. Instrumenty z którymi miał do czynienia Mozart były raczej klawesynami niż współczesnymi fortepianami. Ich dźwięk był cienki, srebrzysty i mało donośny. Zakres dynamiki nie był szeroki, a mechanika działania klawiatury i pedału sustain była prymitywna.
Instrumenty marki Erard, jakie preferował Liszt, posiadały mechanizm podwójnej repetycji umożliwiający bardzo szybkie powtarzanie dźwięków. Stalowe struny napięte były na potężnej żelaznej ramie, a cały instrument był ciężki, odpowiednio rezonował i posiadał doniosły dźwięk. Gra na takim fortepianie wymagała zwiększonego nacisku na klawisze i zaangażowania siły grawitacji całej ręki a nie tylko pracy samych palców. Muzykę Liszta charakteryzuje gra szerokimi akordami, większe odległości dźwięków, różnorodna artykulacja i wyrazista dynamika.
Wystarczy posłuchać utworów autorstwa tych dwóch kompozytorów, aby rozpoznać wyraźne różnice w brzmieniu i technice gry, jakie nastąpiły w przeciągu kilku dziesięcioleci.


<img alt="Mozart & Liszt" src="mozart-&-liszt.png" />

Pytanie:
Czy może istnieć rzeczywisty limit wiekowy dla nauki gry na pianinie?
Odpowiedź:
Jeśli jesteś starszy od niemowlaka i masz tyle siły, aby móc naciskać klawisze, a jesteś młodszy od nieboszczyka, to możesz zacząć uczyć się gry na fortepianie.
Dzieci uczą się nowych rzeczy dość szybko, ale osoba dorosła jest w stanie przyswajać ze zrozumieniem i zapamiętywać jeszcze więcej. Istotną sprawą jest malejąca z wiekiem neuroplastyczność, czyli zdolność do tworzenia nowych połączeń w mózgu odpowiedzialnych za kształtowanie słuchu muzycznego, poczucie rytmu i ogólną muzykalność.
Z kolei, osoby w starszym wieku posiadają bardziej świadomą, stabilną i ugruntowaną motywację do nauki, oraz są w stanie prawdopodobnie lepiej zarządzać swoim czasem przeznaczonym na naukę i ćwiczenie gry. Pewnym problemem może być brak cierpliwości i szukanie na własną rękę dróg na skróty lub cudownych metod, co zazwyczaj prowadzi na manowce.
Reasumując - nie ma limitu i każda grupa wiekowa jest w stanie, z powodzeniem, uczuć się gry na instrumencie klawiszowym.

------------------------------------------------------------------------------------------
(ciąg dalszy pytań i odpowiedzi nastąpi)

wtorek, 31 lipca 2018

Określenia interpretacyjne w muzyce (c-d)


Oto zestawienie najczęściej spotykanych wyrażeń odnoszących się do bliższego określenia ruchu i siły dźwięków, nastroju i charakteru utworu, oraz sposobu wykonywania dzieła muzycznego:
  • calando (wym. kalando) = uspokajając, zwalniając, ściszając;
  • cantabile (wym. kantabile) = śpiewnie;
  • capriccioso (wym. kapriczozo) = kapryśnie, humorystycznie, żartobliwie;
  • colla parte (wym. kolla parte) = z głosem solowym;
  • con amore (wym. kon amore) = miłośnie, z uczuciem;
  • con anima = z życiem, z ożywieniem;
  • con bravura = z brawurą, śmiało;
  • con brio = żywo, wesoło;
  • con calore (wym. kon kalore) = ciepło, z żarem;
  • con dolcezza (wym. kon dolczecca) = ze słodyczą;
  • con dolore = z bólem;
  • con espressione = z wyrazem;
  • con forza (wym. kon forca) = z siłą;
  • con fuoco (wym. kon fuoko) = z ogniem, z temperamentem;
  • con grazia (wym. kon gracja) = z wdziękiem, z gracją;
  • con melanconia (wym. kon melankonia) = smętnie, ze smutkiem;
  • con moto = ruchliwie, szybko;
  • con passione (wym. kon passjone) = namiętnie;
  • con spirito = z ożywieniem;
  • con tenerezza (wym. kon tenerecca) = tkliwie, delikatnie;
  • con vigore (wym. kon wigore) = z życiem, z energią.
<img alt="Deciso" src="deciso.png" />
  • deciso (wym. deczizo) = zdecydowanie, stanowczo;
  • dolce (wym. dolcze) = słodko, łagodnie;
  • dolcissimo (wym. dolczissimo) = bardzo słodko, łagodnie i cicho;
  • dolente = boleśnie, żałośnie.
---------------------------------------------------------------------------------------------------

niedziela, 1 lipca 2018

Określenia interpretacyjne w muzyce (a-b)


Oto zestawienie najczęściej spotykanych wyrażeń odnoszących się do bliższego określenia ruchu i siły dźwięków, nastroju i charakteru utworu, oraz sposobu wykonywania dzieła muzycznego:
  • abbandono = niedbale, jakby gubiąc rytm;
  • accarezzevole (wym. akkareccewole) = przymilając się, pieszczotliwie;
  • accentato, accentuato (wym. aczentato, aczentuato) = zaznaczając, akcentując;
  • ad libitum, a piacere (wym. a piaczere) = od upodobania, jak się podoba;
  • a due (a 2) = oznacza, że daną partię wykonywać mają dwa instrumenty;
  • affettuoso (wym. affetuozo) = serdecznie, z uczuciem;
  • agitato, con agitazione (wym. adżitato, kon adżitacjone) = burzliwie, niespokojnie, gwałtownie;
  • alla (alla marcia, alla polacca, alla turca itp.) (wym. alla marcza, polakka, turka) = w stylu, w rodzaju marszu, na sposób polski, turecki itp.;
  • allegramente = ochoczo, wesoło, żywo;
  • amabile = mile, przyjemnie;
  • amoroso (wym. amorozo) = miłosnie, z uczuciem;
  • animato = z ożywieniem;
  • appassionato = namiętnie, z pasją;
  • ardente = ogniście, płomiennie;
<img alt="Ardente" src="ardente.jpg" />
  • brillante = błyskotliwie, efektownie;
  • buffo = komicznie;
  • burlesco (wym. burlesko) = komicznie, żartobliwie.

INNE WPISY O PODOBNEJ TEMATYCE