Yamaha P-115

poniedziałek, 23 marca 2015

Mistrzowie klawiatury (1)

Czterej romantycy, w których grze dominowała uczuciowość i emocje:

Maurizio Pollini (ur. 1942) - pianista włoski, zwycięzca  Konkursu Chopinowskiego w 1960 r. Artysta dysponuje jasnym, okrągłym dźwiękiem, nienaganną techniką i bogatą wyobraźnią muzyczną. Z nagrań płytowych Polliniego wyróżnić można szczególnie etiudy Chopina, Fantazję C-dur i I sonatę Schumana.  

Władimir Aszkenazi (ur. 1937) - rosyjski pianista, osiadły na Islandii, zdobywca II nagrody na Konkursie Chopinowskim  w 1955 r. Ekstrawertyczny pianista dbający o efektowność swoich wykonań, dysponujący szerokim, pełnym blasku, metalicznym dźwiękiem. Nagrywał repertuar Beethovena, Rachmaninowa, Prokofiewa, Chopina i Mozarta.

<img alt="Mistrzowie klawiatury" src="mistrzowie-klawiatury.jpg" />

Alfred Brendel (ur. 1931) - austriacki pianista, liryczny poeta i romantyk. Swego czasu nagrał cały ogromny repertuar, specjalizując się w Schubercie, Mozarcie, Beethovenie, Brahmsie i Liszcie. Jest mistrzem liryzmu, pastelowych kolorów, zamglonego dźwięku i nieco kokieteryjnej serdeczności.

Claudio Arrau (1903 - 1991) - wybitny chilijski pianista i pedagog, założyciel prywatnej szkoły gry dla pianistów. W początkowym okresie kariery jego grę cechowała spontaniczność i wyjątkowa porywczość. Grając z polotem i uczuciem, dysponował wtedy niepowtarzalnym, bogatym tonem, szeroką frazą i doskonałą techniką. W późniejszym okresie jego wykonania zaczęła cechować powaga i dostojność, a nagrania sonat Beethovena, utworów Brahmsa i dzieł Schumanna i Liszta, nabrały patosu i głębi brzmienia.

INNE WPISY O TEJ TEMATYCE
 Glenn Gould   Regina Smendzianka   Ignacy Paderewski 

wtorek, 10 marca 2015

Feliks Mendelssohn

Jakob Ludwig Felix Mendelssohn Bartholdy urodził się w 1809 r. w Hamburgu. Pierwsze lekcje fortepianu odbywał pod kierunkiem mamy, a następnie uczył się i studiował w Paryżu i Berlinie. Mając kilkanaście lat był już wykształconym kompozytorem, pianistą i dyrygentem. Bogaci rodzice organizują prywatny zespół, wykonujący kompozycje syna, oraz wysyłają go do Paryża aby poznał ówczesne sławy muzyczne. Młody Mendelssohn zdobywa duże uznanie i popularność głownie jako pianista.
Na kolejne lata przypadają liczne podróże koncertowe po Europie. Mendelssohn występuje jako kompozytor, dyrygent, pianista i staje się bardzo sławny.


<img alt="Feliks Mendelssohn" src="feliks-mendelssohn.jpg" />

W 1835 r. obejmuje stanowisko dyrygenta lipskiej orkiestry, a w latach 1841-42 piastuje godność Generalnego Królewskiego Dyrektora Muzycznego w Berlinie. W 1843 r. rozpoczyna działalność utworzone przez Mendelssohna Konserwatorium Lipskie, w którym on sam wykłada fortepian i kompozycję. Zmarł w Lipsku w 1847 roku pozostawiając po sobie dorobek w postaci symfonii, uwertur, koncertów fortepianowych oraz szeregu utworów chóralnych i kameralnych.

Oto tytuły głównych kompozycji Mendelssohna:
Symfonie - c-moll, B-dur, a-moll "Szkocka", A-dur "Włoska", d-moll "Reformacyjna".
Uwertury - Sen nocy letniej, Hebrydy, Cisza morska i szczęśliwa podróż, Piękna Meluzyna, Ruy Blas.
Koncerty fortepianowe - g-moll i d-moll oraz Koncert skrzypcowy.
Miniatury fortepianowe - 48 Pieśni bez słów, 8 preludiów i fug, wariacje i ronda.


Do najpopularniejszych kompozycji należy Marsz Weselny Menelssohna, wykonany po raz pierwszy na ślubie, w kościele św. Piotra w Tiverton w czerwcu 1847 r. i często rozbrzmiewający, na tą szaloną okoliczność :) po dzień dzisiejszy.

WPISY O PODOBNEJ TEMATYCE
 Ignacy Paderewski   Fryderyk Chopin (1) 

środa, 4 marca 2015

Działanie pedałów instrumentu

Pedał prawy, zwany także pedałem forte, pedałem tłumika lub po prostu pedałem. 
Jest to najczęściej używany pedał instrumentu, jego zadaniem jest przedłużenie wybrzmienia zagranych dźwięków już po zdjęciu palców z klawiszy.
Określenie pedał forte może być mylne, gdyż istotą tego pedału nie jest wzmocnienie brzmienia instrumentu. Pedał ten jest używany wyłącznie w celu łączenia harmonicznego różnych dźwięków, osiągnięcia przestrzeni brzmieniowej, zwielokrotnienia dźwięków i stworzenia wrażenia, jakoby jednocześnie grała więcej, niż jedna osoba.

<img alt="Pedał forte" src="pedał-forte.jpg" />

Pedał lewy (wł. una corda – „jedna struna”), zwany także pedałem piano. 
Pedał ten zmienia brzmienie dźwięków na bardziej delikatne, przytłumione, miękkie. Na większość dźwięków w fortepianie przypadają trzy struny (poza najniższymi, które mają jedną lub dwie). Wciśnięcie lewego pedału powoduje przesunięcie całego mechanizmu (w tym klawiatury) odrobinę w prawo, przez co młotki trafiają w mniejszą liczbę strun. W pianinach pedał ten przesuwa młotki w kierunku strun, dzięki czemu pokonują one krótszą drogę, a instrument wydaje cichsze i mniej wyraziste dźwięki .

Pedał środkowy - sostenuto (z wł. spokojnie), pełniący w różnych instrumentach trochę różne funkcje. 
Pedał ten często nie występuje w tańszych i starszych modelach instrumentów, a kiedy już występuje, jego funkcja może być różna. Standardowo w fortepianach jest to tzw. pedał sostenuto i działa on nieco podobnie do prawego pedału. Nie podnosi on jednak tłumików, tak jak pedał forte, a tylko unieruchamia tłumiki już podniesione, co pozwala podtrzymać wybrane dźwięki i grać inne w sposób normalny. W pianinach wycisza on maksymalnie brzmienie całego instrumentu i dlatego często nazywa się go "przyjacielem sąsiadów" :)

Na stronie sklepu muzycznego   MUZYCZNY.PL , pośród całej gamy instrumentów klawiszowych, w podgrupie "Kontrolery nożne, pedały" dostępne są dziesiątki pedałów dedykowanych do określonych marek elektronicznych instrumentów klawiszowych.

WPISY NA PODOBNE TEMATY