PSR - E343

poniedziałek, 1 września 2014

Szkoły na keyboard

Harrison Mark, Blues Piano - Publikacja stworzona z myślą o miłośnikach stylu blus. Autor - Mark Harrison - wprowadza we wszelkie niezbędne zagadnienia dotyczące gry na instrumencie w tym stylu muzycznym. Znajdziesz tu zagadnienia teoretyczne, oraz wszelkie problemy techniczne i "sztuczki" instrumentalne. Dodatkowo do książki dołączona jest płyta CD z nagranymi przykładami muzycznymi, oraz z 7 pełnymi wersjami demonstracyjnymi utworów. Wyciszając prawy kanał wyłączasz linię melodyczną, dzięki czemu możesz grać razem z płytą.
Cena: 113,95 zł.

Hammer Jeff, Empiaza A Tocar Teclado - Szkoła gry na keyboardzie z dołączoną płytą CD. Publikacja przeznaczona jest dla początkujących. Zawiera między innymi podstawowe informacje na temat harmonii, rytmiki, a także proste utwory. Niemal na każdej stronie znajduje się zdjęcie, na którym prezentowane jest ułożenie ręki na klawiaturze instrumentu. Na dołączonej płycie CD znaleźć można nagrania demonstracyjne wszystkich przykładów.
Cena: 56,95 zł.

Hoffmann Russell, Schmeling Paul, Berklee Practice Method Keyboard - Szkoła gry na fortepianie i keyboardzie. Autor stopniowo wprowadza Cię w poszczególne zagadnienia niezbędne do podjęcia nauki gry na tym instrumencie. Znajduje się tu zarówno opis pozycji siedzącej oraz stojącej, ułożenie rąk, nauka nut, oraz problemy techniczne. Publikacja przeznaczona jest dla osób które mają już opanowane podstawowe umiejętności gry, a chcą znacznie podnieść swoje umiejętności w wykonawstwie muzyki rozrywkowej. Dodatkowo do książki dołączona jest płyta CD z akompaniamentami.
Cena: 94,95 zł.

WPISY O PODOBNEJ TEMATYCE
 Czytanie nut   Nuty i klawisze   Właściwe ćwiczenie 

wtorek, 26 sierpnia 2014

Enharmonia dźwięków

Dźwięki o tym samym brzmieniu a o różnej nazwie i pisowni nazywamy dźwiękami enharmonicznymi lub enharmonicznie równoważnymi.

<img alt="Enharmonia dźwięków" src="enharmonia-dźwięków.jpg" />

Wyjaśnię to dokładnie, gdyż po wpisie  Enharmonia gam  otrzymałem drogą mailową zapytanie i prośbę o wyjaśnienie.

Dźwięk C (na lewo od dwóch czarnych klawiszy) można przedstawić na pięciolinii w trojaki sposób:
- jako nuta H z krzyżykiem (w kluczu wiolinowym krzyżyk i nuta np. na trzeciej linii),
- jako nuta C (w kluczu wiolinowym nuta np. między trzecią a czwartą linią),
- jako nuta D z podwójnym bemolem (w kluczu wiolinowym dwa bemole i nuta np. na czwartej linii).
Dźwięk Cis (lewy z dwóch czarnych klawiszy) można przedstawić na pięciolinii na trzy sposoby:
- jako nuta H z podwójnym krzyżykiem (w kluczu wiolinowym - znak podwójnego krzyżyka i nuta np. na trzeciej linii),
- jako nuta C z krzyżykiem (w kluczu wiolinowym krzyżyk i nuta np. między trzecią a czwartą linią),
- jako nuta D z bemolem (w kluczu wiolinowym bemol i nuta np. na czwartej linii).
Dźwięk D (pomiędzy dwoma czarnymi klawiszami) można przedstawić na pięciolinii w trojaki sposób:
- jako nuta C z podwójnym krzyżykiem (w kluczu wiolinowym - znak podwójnego krzyżyka  i nuta np. między trzecią a czwartą linią),
- jako nuta D (w kluczu wiolinowym nuta np. na czwartej linii),
- jako nuta E z podwójnym bemolem (w kluczu wiolinowym dwa bemole i nuta np. między czwartą a piątą linią).
Dźwięk Dis (prawy z dwóch czarnych klawiszy) można przedstawić w następujący sposób:
- jako nuta D z krzyżykiem (w kluczu wiolinowym krzyżyk i nuta np. pod pierwszą linią),
- jako nuta E z bemolem (w kluczu wiolinowym bemol i nuta np. na pierwszej linii),
- jako nuta F z podwójnym bemolem (w kluczu wiolinowym dwa bemole i nuta np. miedzy pierwszą a drugą linią).
Dźwięk E (na prawo od dwóch czarnych klawiszy) można przedstawić na pięciolinii w trojaki sposób:
- jako nuta D z podwójnym krzyżykiem (w kluczu wiolinowym znak podwójnego krzyżyka i nuta np. pod pierwszą linią),
- jako nuta E (w kluczu wiolinowym np. na pierwszej linii),
- jako nuta F z bemolem (w kluczu wiolinowym bemol i nuta np. między pierwszą a drugą linią).
Dźwięk F - podobnie jak dźwięk C - na trzy sposoby: z krzyżykiem, jako sama nuta i z dwoma bemolami.
Dalej podobnie dźwięk Fis i następne, aż do dźwięku H.
Omówię jeszcze dźwięk który zapisywany może być tylko na dwa sposoby.
Dźwięk Gis (środkowy z trzech czarnych klawiszy) można przedstawić:
- jako nuta G z krzyżykiem (w kluczu wiolinowym krzyżyk i nuta np. na drugiej linii),
- jako nuta A z bemolem (w kluczu wiolinowym bemol i nuta np. miedzy drugą a trzecią linią).

Korzystanie w praktyce z tych wiadomości ma miejsce w trakcie gry na instrumencie i dopiero wtedy staję się zupełnie zrozumiałe a nawet wręcz oczywiste.

WPISY O PODOBNEJ TEMATYCE

piątek, 22 sierpnia 2014

Melodyka utworu muzycznego

Melodyka to następstwo dźwięków różnych wysokości, opartych o schemat rytmiczno - metryczny.
Każda melodia posiada charakterystyczne cechy:
- Punkt kulminacyjny (najmocniejszy moment w utworze).
- Dźwięk najwyższy i dźwięk najniższy.
- Ambitus (rozpiętość interwałowa pomiędzy najniższym a najwyższym dźwiękiem melodii).
- Charakterystyczne interwały.
- Charakterystyczne zwroty lub wartości rytmiczne.
- Kierunek: wznoszący, opadający, linia falista, linia pozioma.

<img alt="Melodyka" src="melodyka.jpg" />

Wszystkie te cechy sprawiają, iż wyróżnić możemy następujące rodzaje melodyki:

- Melodyka kantylenowa. Jest to melodia o lirycznym, śpiewnym charakterze. Dotyczy zarówno melodii śpiewanej, jak i wykonywanej na instrumencie.

- Melodyka figuracyjna. Figuracja to przetwarzanie przez kompozytora motywów rytmicznych i melodycznych w utworze muzycznym, za pomocą rozdrobnienia rytmu. Często mówimy o figurowanej melodii, figurowanym basie.

- Melodyka ornamentalna. Ornament z j. łac. to ozdoba. Ornamentyka to stosowanie ozdobników w utworze muzycznym, a melodia ornamentalna to melodia upiększona ozdobnikami. Do najczęściej spotykanych ozdobników należą: przednutka, obiegnik, tryl, tremolo, glissando, arpeggio, mordent.

- Melodyka deklamacyjna. Deklamacja, deklamowanie - to recytowanie tekstu. Jest to melodia zbliżona do mowy. Melodia deklamacyjna występuje w recytatywach, mających na celu przyśpieszanie akcji w utworze dramatycznym.

WPISY O PODOBNEJ TEMATYCE
 Metrum   Tonacja utworu   Utwór muzyczny 

piątek, 8 sierpnia 2014

Enharmonia gam

Enharmonia jest to możliwość zapisu tych samych dźwięków na różne sposoby z wykorzystaniem znaków chromatycznych - krzyżyków albo bemoli.
Gamy tego samego trybu (czyli majorowe lub minorowe), których toniki w systemie temperowanym (czyli przy podziale oktawy na 12 półtonów) są dźwiękami o tej samej wysokości, ale posiadają różne pisownie, nazywamy gamami enharmonicznymi lub enharmonicznie równoważnymi.
Poniższa tabela zawiera zestawienie gam enharmonicznych - majorowych i minorowych:

<img alt="Enharmonia" src="enharmonia.jpg" />

W praktyce posługujemy się tonacjami posiadającymi nie więcej niż sześć znaków przykluczowych. Należy jednak zwrócić uwagę, że np. w tonacji minorowej (moll), częściej używa się gamy es -6 bemoli niż dis -6 krzyżyków i gamy as -7 bemoli aniżeli gis -5 krzyżyków. Wynika to ze względów harmonicznych i jednak łatwiejszego czytania zapisu nutowego w tonacjach es-moll i as-moll, niż w tonacjach dis-moll i gis-moll - gdzie często pojawiają się podwójne krzyżyki.
Doskonałym sposobem na zrozumienie zależności i prawidłowości rządzących gamami i tonacjami jest zapoznanie się z grafiką koła kwintowego dostępną na bocznym pasku tego bloga.

WPISY O PODOBNEJ TEMATYCE
 Tonacja utworu   Znaki chromatyczne 

wtorek, 5 sierpnia 2014

Pianiści jazzowi

Przedstawienie kilku artystów, szczególnie znaczących, prezentujących różne style i okresy:

Bill Evans (1929-1980) - amerykański pianista jazzowy. Wyciszony, skłonny do przemyśleń uznawany jest za ojca nowoczesnej pianistyki jazzowej. Jego styl, choć bardzo skromny, był jednocześnie pełen innowacji. Spopularyzował akordy oraz harmonię, które muzycy jazzowi uważają obecnie za podstawę warsztatu. Miał niezwykłe wyczucie melodii, które pozwalało mu improwizować w sposób zrozumiały dla słuchaczy i bez popadania nadmierną abstrakcję. Muzyka Billa Evansa doskonale sprawdza się jako tło muzyczne, bo nie wymaga wiele uwagi i nie wybija się na pierwszy plan. Standardy jazzowe w jego wykonaniu zmieniają się we wspaniałe muzyczne podróże.

Oscar Peterson (1925-2007) - kanadyjski pianista jazzowy. Wirtuoz klawiatury uznawany za jednego z najbardziej uzdolnionych technicznie pianistów jazzowych. Potrafił zachwycić szybkością gry oraz rozpiętością dynamiczną, prezentując przy tym doskonałe wyczucie bluesa i tradycyjnego jazzu. Karierę zrobił jako błyskotliwy wykonawca, grając zarówno solo, jak i w niewielkich zespołach. Jego oryginalny styl gry nie sposób pomylić z jakimkolwiek innym. Oskar Peterson potrafił idealnie połączyć wirtuozowskie umiejętności ze zrozumieniem ducha muzyki.

Chick Corea (ur. 12 czerwca 1941) - amerykański pianista i kompozytor jazzowy. Artysta o zachwycającym talencie, który przyczynił się zarówno do rozwoju jazzu tradycyjnego jak i elektronicznego. Już za życia stał się legendą dzięki łatwości, z jaką porusza się pomiędzy różnymi gatunkami muzycznymi. Swoją wszechstronność podkreślił komponując kilka dzieł muzyki klasycznej. W latach 70 grał na instrumentach elektronicznych w zespole "Return to Forever". Nowsze dokonania to "Chick Corea Elektrik Band", a dla miłośników tradycyjnego brzmienia fortepianu "Chick Corea Acoustic Band".

Keith Jarrett (ur. 8 maja 1945) - amerykański pianista i kompozytor muzyki jazzowej. Mistrz nieokiełznanej improwizacji, który zasłynął w latach siedemdziesiątych za sprawą niezwykłej spontaniczności prezentowanej na rozlicznych nagraniach z koncertów - płyta "The Koln Concert". Jarrett znany jest ze specyficznego zachowania podczas gry. Do najbardziej charakterystycznych jego dziwactw należą energiczne poruszanie się podczas gry oraz podśpiewywanie do granej przez siebie muzyki. Odgłosy zarówno wiercenia się jak i podśpiewywania słychać nawet na wielu z jego płyt - taka atrakcja :) 

WPISY O PODOBNEJ TEMATYCE
 Glenn Gould   Improwizacja   Kuba Stankiewicz   Muzyka elektroakustyczna 

niedziela, 3 sierpnia 2014

Fake booki

Fake booki to uproszczone zapisy nutowe utworów muzyki popularnej i jazzowej. 
Melodia utworu umieszczona jest na pojedynczej pięciolinii, nad którą znajdują się symbole akordów. 
Symbole te maja służyć wykonawcy do improwizowania akompaniamentu.

<img alt="Fake book" src="fake-book.jpg" />

Każdy gatunek muzyczny ma swoją specyfikę i stawia wykonawcom inne wymagania. 
Podczas gdy w muzyce klasycznej od wykonawcy oczekuje się bardzo pieczołowitego wykonania zapisu nutowego, to w muzyce jazzowej i pop utwory składają się po prostu z melodii, słów-gdy chodzi o piosenkę i akordów. Fake booki są wtedy zupełnie wystarczającą formą uproszczonego zapisu nutowego i stwarzają możliwość kreatywnego akompaniamentu.

Należy pamiętać, że:
- symbole akordów znajdujące się nad pięciolinią to tylko podpowiedź i należy traktować te sugestie z pewną rezerwą,
- wszystkie akordy oznaczone dużymi literami to akordy durowe a przy symbolach akordów molowych zawsze znajduje się mała litera "m",
- partia dla prawej dłoni do zazwyczaj tylko zapis głównej linii melodycznej na nie kompletny zapis nutowy.

WPISY O PODOBNEJ TEMATYCE
 Łatwe akordy   Najłatwiejsze utwory   Znane melodie 

piątek, 1 sierpnia 2014

Słowniczek - K


kasownik - znak chromatyczny znoszący (kasujący) działanie ustanowionych wcześniej krzyżyków i bemoli.
keyboard - nieduży, stosunkowo tani instrument cyfrowy z wbudowanymi głośnikami.
klawesyn - jeden z przodków fortepianu charakteryzujący się metalicznym dźwiękiem o stałym natężeniu. Struny w klawesynie były szarpane za pomocą piórek a nie uderzane przez młoteczki.
klawiatura - zestaw białych i czarnych klawiszy, ułożonych w określony sposób, za pomocą którego obsługuje się elektroniczne i akustyczne instrumenty klawiszowe.
klawiatura dynamiczna - klawiatura umożliwiająca grającemu sterowanie głośnością wydawanych przez instrument dźwięków przez energiczność i siłę naciskania klawiszy.
klucz - znak stawiany na początku pięciolinii, określający, w jaki sposób czytać nuty zapisane na tej pięciolinii, którą otwiera. Zazwyczaj nuty zapisane w kluczu wiolinowym gramy prawą ręką, w kluczu basowym - lewą.
kontrapunkt - muzyka składająca się z kilku równoległych melodii, które współbrzmią ze sobą. Kompozycja takich dzieł jest wyjątkowo trudna, wymaga zachowania wielu reguł z matematyczną precyzją.
kreska taktowa - pionowa linia służąca do dzielenia pięciolinii na takty, czyli jednakowej długości odcinki zapisu nutowego.
krzyżyk - znak chromatyczny podwyższający o pół tonu nutę przy której stoi.

propozycje haseł do postów "Słowniczek - A-Z" są mile widziane.

niedziela, 27 lipca 2014

Korzyści z nauki gry

Ucząc się gry na instrumencie nie otrzymujesz jedynie wiedzy na temat gry na instrumencie. 
Dostajesz o wiele więcej !

Oto lista wybranych dziesięciu korzyści i powodów dla których warto rozpocząć naukę i zostać muzykiem:

1 - nauka gry poprawia pamięć i koncentrację a jednocześnie pozwala odpocząć, oderwać się od codziennych problemów w szkole czy pracy.
2 - uczy regularności, skrupulatności, cierpliwości i wytrwałości, rozbudza kreatywność i zwiększa wrażliwość, daje możliwość ciągłego pokonywania własnych ograniczeń, nieustannej walki o małe i wielkie sukcesy.
3 - pomaga wyrażać i rozładowywać emocje, jest formą rozwijającego i konstruktywnego spędzania czasu.
4 - dodaje wiary w siebie i wpływa na podwyższenie naszej samooceny – wchodzimy do elitarnego i wąskiego grona muzyków, robimy coś wyjątkowego, co umie jedynie niewielka ilość osób.
5 - gra na instrumentach poprawia koordynację ruchową, niezależną pracę rąk i nóg, sprawność i szybkość reakcji.
6 - przyzwyczaja do występów publicznych, uczy zachowań społecznych, współpracy z nauczycielem, ale także innymi osobami a w przypadku gry w zespole pozwala poznać wielu ciekawych, wyjątkowych i niezwykłych ludzi. 
7 - pobudza ciekawość świata i poszerza wiedzę z zakresu historii i kultury – grając zaczynamy interesować się życiorysami muzyków, historią powstania instrumentów, etapami rozwoju gatunków muzycznych itd.
8 - pozwala poznać i zrozumieć muzykę artystów, których uwielbiamy, słuchać ich z zupełnie innej strony, niejako od podszewki, a równocześnie pozwala wykonywać ją na własny, unikalny sposób, gdyż osoba grająca zupełnie inaczej słyszy muzykę, głębiej i bardziej świadomie.
9 - niesie możliwość poznania nowych miejsc w kraju i za granicą, dzięki coraz większej dostępności koncertów, festiwali i konkursów dla młodych muzyków a dla osób, które są na poziomie średnio-zaawansowanym lub wyższym, granie może stanowić atrakcyjną formę zarobkowania.
10 - wraz z coraz łatwiejszym dostępem do sprzętu i zaawansowanego oprogramowania, osobom grającym o wiele łatwiej jest dziś publikować swoją muzykę i dać się poznać ludziom nawet z odległych części globu.

Tylko tyle i aż tyle :)

WPISY O PODOBNEJ TEMATYCE
 Dla Rodziców   Efekt Mozarta   Lekcje muzyki   Muzykalność 

poniedziałek, 21 lipca 2014

Repetycja dźwieków

Repetycja czyli powtarzanie ciągle jednego i tego samego dźwięku jest dość proste o ile nie trzeba zrobić tego bardzo szybko. Szybka repetycja dźwięków sprawia kłopoty bo nadgarstek nie nadąża poruszać się dostatecznie szybko w górę i w dół. Z problemem tym możemy sobie poradzić grając ten sam dźwięk, czyli wciskając jeden i ten sam klawisz na przemian różnymi palcami.

<img alt="Repetycja dźwięków" src="repetycja-dźwięków.jpg" />

Najlepiej w takich sytuacjach sprawdza się palcowanie: 4-3-2-1 a w razie konieczności wielokrotnego, szybkiego powtarzania jednego dźwięku: 4-3-2-1-4-3-2-1-4-3-2-1 .....
Kolejnym, jeszcze trudniejszym wyzwaniem jest szybka repetycja akordów często spotykana w muzyce rock and rollowej. W tym przypadku kluczowe jest utrzymywanie sztywno palców w rozstawie umożliwiającym wciskanie klawiszy akordu bez usztywniania nadgarstka, który ma służyć jako elastyczna dźwignia do bardzo szybkiego podnoszenia i opuszczania dłoni. Ważne aby wykonywać to krótkim ruchem, ćwiczyć najpierw w wolnym tempie a w razie drętwienia nadgarstka przerywać ćwiczenie i strząśnięciem dłoni likwidować powstałe naprężenie.

WPISY O PODOBNEJ TEMATYCE

niedziela, 20 lipca 2014

Kursy gry - on line (2)

Pozostałe powody dla których warto korzystać z nauki gry na instrumencie u "żywego" nauczyciela:

2. Nauka czytania nut, zamiast odtwarzania znanych utworów
Jedną z najważniejszych umiejętności muzycznych - obok improwizacji - jest odczytywanie zapisu nutowego. Można to osiągnąć dzięki poznaniu zasad teoretycznych, jakie nim rządzą.
Oczywiście, jak najbardziej zachęcam do zapoznawania się z nimi przy pomocy Internetu, również dzięki wpisom na tym blogu. Jednak często na początku nauki czytania nut brakuje nam odpowiednio silnej motywacji, załamują nas niepowodzenia, których z pewnością będzie mnóstwo. Proces ten znacząco ułatwia praca z nauczycielem, który zwraca uwagę na konkretne elementy utworu, podsuwa odpowiednie sposoby myślenia, które bardzo ułatwiają późniejszą, samodzielną pracę. Dodatkowo nauczyciel często pilnuje pulsu w jakim uczeń gra, dzięki czemu proces odczytywania nut staje się coraz szybszy i bardziej sprawny.

3. Pobudzanie muzykalności i kreatywności w dziedzinie muzyki
Muzyka to nie tylko wydobywanie dźwięków w określonej kolejności. Prawdziwe muzykowanie zaczyna się tam, gdzie kończy się „odbębnienie” klawiszy, a pojawiają niuanse, które potrafią wywołać w słuchaczu całą gamę emocji. Zapis nutowy kryje w sobie wiele tajemnic interpretacyjnych, które można odkryć tylko dzięki nauce u profesjonalnego muzyka. Jeśli chcesz, by granie było czymś więcej niż tylko odtwarzaniem melodii, ucz się u nauczyciela!

4. Praktyczne zastosowanie wiedzy teoretycznej, którą można zdobyć również przez Internet
Gdy przynajmniej niektóre tajemnice świata muzycznego przestaną nam być obce, najwyższa pora z nich korzystać. Improwizowanie i komponowanie nie jest dostępne tylko i wyłącznie bardzo zdolnym jednostkom - każdy może cieszyć się własną twórczością i możliwością ekspresji muzycznej. Jeśli nie wiesz, jak zacząć lub po prostu się boisz, z pewnością rady profesjonalisty, który również kiedyś borykał się z podobnymi problemami będą bardzo pomocne. Natomiast jeśli jesteś urodzonym kompozytorem, którego wręcz rozpiera kreatywność, warto poszukać nowych dróg własnego rozwoju i poddać się krytyce profesjonalistów. Żadne fora internetowe nie dadzą Ci tego, co kontakt z nauczycielem, który jest po to, by pomóc rozwiązać Twoje indywidualne problemy.

Wszelkie formy i sposoby edukacji muzycznej są cenne, jednak stosowanie ich tak, by dały jak najlepsze efekty nie jest wcale takie proste i oczywiste, zwłaszcza na początku. Mam nadzieję, że podane przeze mnie powody chociaż częściowo przekonają amatorów muzyki do zajęć z „prawdziwymi” nauczycielami. 
Do zobaczenia w „realu”! :)

Autorka wpisu: Aleksandra Kacprzakkorepetycje24 - ogłoszenie

PIERWSZA CZĘŚĆ WPISU DOSTĘPNA JEST POD LINKEM

czwartek, 10 lipca 2014

Gatunki muzyczne

W dwudziestym wieku wykształcił się wyraźny podział na muzykę klasyczną i popularną. 
Z kolei w ramach tej drugiej zaczęły powstawać nowe, najróżniejsze gatunki: jazz, r&b, hip-hop, rock, New Age ...

<img alt="Gatunki muzyczne" src="gatunki-muzyczne.jpg" />

Jeszcze kolejny, umowny podział dzieli muzykę na poważną i rozrywkową. Jednak to co dziś uważane jest za klasyczną muzykę poważną w swoich czasach traktowane było jako muzyka użytkowa lub rozrywkowa.
Nawet najsłynniejsi klasyczni kompozytorzy tworzyli muzykę dla mas. Bach produkował muzykę liturgiczną na każde niedzielne nabożeństwo, Mozart komponował nieskomplikowane opery wystawiane w teatrach miejskich, a Beethoven sklecał (daj Boże takie umiejętności ;)) dziesiątki sonat do grania w zaciszu domowym.
Wiele osób uważa, że muzyka klasyczna jest trudna, nadęta i wymaga ogromnych umiejętności w grze na instrumencie. Problem polega na tym, że przy tego rodzaju muzyce oczekuje się od wykonawcy jednak precyzyjnego wykonywania materiału nutowego, bez pominięcia nawet najdrobniejszych szczegółów. Jest to całkowitym zaprzeczeniem nieformalnego charakteru popularnej muzyki rozrywkowej składającej się z melodii i akompaniamentu.

WPISY O PODOBNEJ TEMATYCE
 Muzyka elektroakustyczna   Preludium   Rytmy muzyczne   Utwór muzyczny 

sobota, 5 lipca 2014

Impresjonizm w muzyce

Muzyka, podobnie jak inne dziedziny sztuki, zawsze podlegała trendom kulturowym. Kiedy na przełomie XIX i XX wieku malarstwo francuskie zdominował impresjonizm za swoimi plamami kolorów i niewyraźnymi kształtami również przez muzykę klasyczną przetoczyła się impresjonistyczna fala. Na jej czele stali Maurice Ravel i Claude Debussy. W porównaniu z utworami romantycznymi z połowy XIX w. utwory impresjonistów charakteryzowały się płynnością i wykorzystaniem nowocześnie brzmiących efektów harmonicznych.

<img alt="Impresjonizm" src="impresjonizm.jpg" />

Sztuka impresjonistyczna miała na celu wywarcie na odbiorcy silnego wrażenia, oderwanie go od rzeczywistości i zachęcenie do wykorzystania wyobraźni. Obrazy z tego okresu namalowane są rozmytą kreską a ożywiają je nieregularne plamy kolorów. Muzyka poszła w podobnym kierunku: "pielęgnowane od kilkuset lat zasady harmonii wyrzucono na paryski bruk, a miejsce silnego pulsującego rytmu zajęły sugestie kolejnych uderzeń, dając w rezultacie przytłumiony melanż zlewających się ze sobą współbrzmień"
Zabiegi te sprawiają, że typowy słuchacz odbiera muzykę impresjonistyczną na fortepian jako niezwykle nastrojową. Melodie stworzone przez impresjonistów rzadko pozostają w głowie, a o przytupywaniu do rytmu nie ma mowy. W zamian, w wyobraźni słuchacza pozostają widoki jakby z podwodnych podróży lub fantastycznych scen krajobrazu.