Producenci fortepianów

Na przestrzeni wielu lat na całym świecie rozwijały się kolejne wytwórnie fortepianów. "Złotym wiekiem" dla budownictwa fortepianowego był wiek XIX. Wtedy to, każda wytwórnia chcąc zdobyć jak największą ilość odbiorców ulepszała swoje fortepiany o kolejne patenty.

Twórcą fortepianu był włoski konstruktor klawesynów Bartolomeo Cristofori, który w 1698 r. zgodnie z naturą wynalazku, nazwał go pianoforte. Pomysł mechanizmu młoteczkowego przyjął się bardzo szybko, jednak jeszcze za życia Cristoforiego (zmarł w 1731 r.) austriaccy fortepianmistrzowie uznali go za zbyt skomplikowany i poszukiwali innych rozwiązań. Sam Cristofori, po skonstruowaniu ok. 20 instrumentów zaniechał dalszej produkcji. Uproszczony mechanizm został nazwany wiedeńskim.

Jednak ten typ mechaniki również okazał się na tyle niedoskonałym, że już w drugiej połowie XVIII w. kilku wybitnych konstruktorów angielskich powróciło do zasady uderzeniowej Cristoforiego, modyfikując tylko rozwiązania swojego poprzednika. Tak powstał mechanizm angielski, którego zasadniczą cechę stanowiło wprowadzenie bijnika usuwanego przez występ oporowy po uderzeniu w nasadę młotka, co umożliwiało dobrą repetycję (szybką powtarzalność jednego dźwięku). System szybko przyjął się na całym świecie i był stosowany w fortepianach do lat dwudziestych XX w., a w pianinach jest stosowany do dziś.

Do najlepszych światowych wytwórni fortepianow zaliczamy: Steinway, Carl Bechstein, Ignaz Bösendorfer, Blüthner, Paolo Fazioli, Yamaha, Kawai i inni. Do najlepszych fabryk do 1945 r. znajdujących się na obecnych terenach Polski zaliczamy: Krall i Seidler, Arnold Fibiger - Calisia, Bruno Sommerfeld, Fabryka fortepianów Małecki, Ed. Seiler - Legnica i inni.

Autorka wpisu: Paulina Kwiatkowska - Szkółka "Piano"/Piano School

WPISY O PODOBNEJ TEMATYCE

 Historia pianina   Instrumenty sakralne   Wielkość klawiatury 

Przygotowanie do występu

Uczeń wraz z nauczycielem pracując nad utworem zaczynają od rozczytania tekstu nutowego, pokonują trudności techniczne, pracują nad wyrazem utworu pod względem stylu, epoki i kompozytora, następnie dążą do opanowania przez ucznia utworu na pamięć i wreszcie dochodzą do etapu zaprezentowania utworu na scenie. Jednak mając doskonale opanowany utwór jeszcze wcale nie mamy pewności, że jego publiczne wykonanie będzie bezbłędne - takie jak przygotowane. Ich wcześniejszą pracę może zniweczyć stres, który towarzyszy artyście tak na prawdę na każdym poziomie wykonawczym.

Podczas gdy małe dziecko nie zdaje sobie jeszcze sprawy z odpowiedzialności za swój występ na konkursie czy egzaminie i jest to dla niego zabawa, to uczeń na wyższym poziomie wykonawczym widzi każdorazowo negatywne konsekwencje wynikające z ewentualnej porażki. Gdy utwory w późniejszym okresie nauki stają się coraz dłuższe, trudniejsze muzycznie i technicznie, uczniowie nabierają obaw co do możliwości ich doskonałego wykonania. Ważne znaczenie ma trafny dobór repertuaru odpowiedniego do etapu rozwoju oraz umiejętności wykonawczych i ogólno-muzycznych ucznia.

W dniu występu nie należy już zbyt długo ćwiczyć i przegrywać całego utworu. Trzeba natomiast koniecznie rozegrać się przed występem poprzez np.:

- granie gam, pasaży i etiud,

- ćwiczenie w wolnym tempie miejsc najtrudniejszych technicznie,

- przegrywanie początku utworu,

- "wykonywanie" utworu w wyobraźni. 

Nie każdy występ sceniczny jest dla ucznia i nauczyciela w pełni satysfakcjonujący. Jeżeli coś poszło nie tak, czasu już nie cofniemy, nie możemy zagrać jeszcze raz, poprawić. Ważne by na spokojnie przeanalizować to co się nie udało i spróbować poszukać przyczyn technicznych i psychicznych. Wyciągając wnioski z zaistniałej sytuacji , powinniśmy umieć znaleźć konkretne metody pokonywania problemu i wykorzystać je w przyszłości.

WPISY O PODOBNEJ TEMATYCE

 Ćwiczenie elementów utworu   Gramy gamy   Pozycja przy instrumencie  

Instrumenty sakralne

Roland C-330 Sakral Organ

ROLAND C-330 organy sakralne, 108 głosów w czterech wariacjach, klawiatura nożna 30 pedałów i dwu-manuałowa 2x 61 klawiszy, 74 głosy thomann użytkownika 183 głosów pojedynczych, 4-kanały audio z wbudowanym wzmacniaczem cyfrowym, dwie satelity do uzyskania dźwięku przestrzennego, zintegrowany rejestrator i odtwarzacz audio, 5x20 banków pamięci, port USB do wymiany plików, 9 strojów (Equal, Werckmeister III, Kirnberger I/II, Valotti, Mitteltönig, Pythagoräisch, Bach), głośniki: 2 x 20cm basowe, 2 thomann x 5cm tweeter, satelity 2 x 12 cm, złącza: słuchawkowe, wyjście audio (L/Mono, R), wejście audio (L/Mono, R), MIDI (In, Out), zewnętrzna pamięć USB, wykończenie Simulated Light Oak, w zestawie znajdują się satelity, konsola z klawiaturą nożną, ławka, pokrowiec, wymiary i waga (konsola & pedały): 1,270 x 1,319 thomann x 910 mm; waga: 109,8 kg, wymiary & waga (satelity): 179 x 91 x 144mm; waga: 1,4 kg. 

Cena: 30 732,78 zł.

Viscount Vivace 40 Deluxe

SPECYFIKACJA: Manuały: 2 manuały z opatentowaną klawiaturą "Tracker Touch" z wychwytem i regulowaną dynamiką dla głośów orkiestry i midi. Klawiatura nożna 30 nut pedał prosty lub wklęsły
Pedały ekspresji Man.I/Ped - Man.II. Rejestry 31. Głosy 110 głosów. Style 5 - ( Barokowe, Romantyczne, Symfoniczne). Generalne kombinacje 6. Banki kombinacji 8.
Przyciski kontrolne Set - kasownik - AP - Tutti - Enc - HR, Połączenia Man.I/Ped. - Man.II/Ped. - Man.II/Man.I, Transpozycje -6/+5 półtonowo, Włącznik MIDI Tak, Regulacja głośności Generalnie - Ped. - Man.II - Man.I - pogłos - regulacja głośności dla każdego rejestru osobno, Wyświetlacz 4 linie po 20 znaków, Tremulant Regulowany dla każdego manuału, Pogłos 8 rodzai pogłosu.
Temperacje Equal, Kirnberger, Werckmeister, Pythagorean, Meantone, Vallotti. Zamiana manuałów Tak. 

Equalizer Pięciotaśmowy dla wewnętrznego i zewnętrznego nagłośnienia. Programowane wyjścia audio Tak. Programowane MIDI Tak. Utwory demo 14 utworów. Wzmacniacze 3 x 70 Watt. Głośniki 3. Midi in-out-thru Tak. Wyjście na słuchawki Tak, stereo. Stereo Aux in Tak. Stereo line out Tak.
Wyjścia audio 4 programowane wyjścia. Obudowa Vivace40 - Obudowa dostępna w kolorze dębu ciemnego z ławką i roletą. VIVACE40 DELUX - Matowo polerowane drzewo, dąb ciemny lub jasny, roleta i ławka. Opcjonalnie Regulowana ławka. Wymiary wys. 113cm - szer. 125cm - gł. 63cm - gł. z pedałem 96cm. Waga 101 kg. 

Cena: 21 855,97 zł.

WPISY O PODOBNEJ TEMATYCE
 Instrumenty akustyczne   Kurzweil MP 20 SR   Remont pianin i fortepianów 

Krzyżówka muzyczna (1)

Rozwiąż krzyżówkę i znajdź hasło.

Poziomo :
 5. Znak, który obniża dźwięk o pół tonu.
 7. Oskar Kolberg był ...........................
 8. G, c, e, to dźwięki po ............................... przewrocie akordu C- dur.
10. Okres, który trwał od 1600r. do 1750r.

12. Stanisław Moniuszko napisał opery ...................., Straszny dwór, Flis, Hrabina, 

     Verbum nobile oraz Paria.
13. Najbardziej popularnym instrumentem wśród dętych blaszanych jest ........................... .
15. ...............................................- to wzorowanie się na muzyce ludowej.
16. Oskar Kolberg zapisywał melodie i piosenki ludowe sposobem ............................................ .
17. Zasadę regularnego występowania akcentów wyznacza - ........................... .
18. Na akordy inaczej mówimy - ........................................... .


Pionowo :

 1. Jadwiga i Marian Sobiescy wydali książkę pt. " Muzyka ludowa i jej ............".

 2. Podaj nazwisko austriackiego kompozytora , który był nazwany „ cudownym dzieckiem”. 

 3. Znak chromatyczny, który unieważnia krzyżyk lub bemol.

 4. Solistka przedstawienia baletowego.
 6. Ośmio osobowy zespół wokalny.
 9. Uzupełnij tekst piosenki St. Moniuszki : Poszedł do ...................................
     młodzieniec z wiciną.
11. Piotr Czajkowski tworzył muzykę ................................... .
14. Powtarzanie się krótkiego motywu melodycznego o sekundę wyżej lub niżej to - .......................................... .

Gra a vista

Gra a vista - z języka włoskiego oznacza - "na pierwszy rzut oka". Jest to wykonanie utworu muzycznego z nut od razu, bez wcześniejszego ćwiczenia. Utwór powinien być zagrany prawidłowo tzn. w tempie, z uwzględnieniem znaków artykulacyjnych i oznaczeń dotyczących dynamiki, z wykorzystaniem logicznego i prawidłowego palcowania. Umiejętność gry a vista jest nieodzowna w pracy pianisty - akompaniatora.

Nauka gry a vista rozpoczyna się wraz z rozczytywaniem najprostszych zapisów nutowych - uczeń widzi nutę, czyta ją i wykonuje na instrumencie. Bardzo ważne jest tu wyczucie klawiatury, czyli gra bez spoglądania na klawisze, gdyż musimy przecież uważnie obserwować zapis nutowy. Jest to o wiele łatwiejsze w przypadku melodii leżących "pod palcami" i zdecydowanie trudniejsze przy skokach na odległość znacznie przekraczającą oktawę.

Kolejnym aspektem gry a vista jest trafne, prawidłowe palcowanie które wynika głównie z umiejętności czytania zapisu nutowego z patrzeniem do przodu - widzimy co za chwilę nas czeka i reagujemy dobierając wcześniej odpowiednie palce.

Jeszcze innym elementem gry a vista jest pionowe spostrzeganie zapisu nutowego na dwie ręce i tzw. myślenie harmoniczne zgodne z posiadaną wiedzą teoretyczną.

Wykonanie a vista wymaga wreszcie rytmicznego wyobrażenia sobie muzycznej struktury utworu a rytm w muzyce posiada równie ważne znaczenie jak melodia (w niektórych gatunkach muzyki pełni rolę pierwszoplanową).

Umiejętność gry a vista obejmuje jak widać tyle różnorodnych elementów, że jej kształtowanie i doskonalenie towarzyszy pianiście w praktyce przez cały okres kształcenia.

WPISY O PODOBNEJ TEMATYCE

 Czytanie nut   Dynamika   Fake booki   Frazowanie   Pozycja przy instrumencie 

Szkoły na keyboard

Harrison Mark, Blues Piano - Publikacja stworzona z myślą o miłośnikach stylu blus. Autor - Mark Harrison - wprowadza we wszelkie niezbędne zagadnienia dotyczące gry na instrumencie w tym stylu muzycznym. Znajdziesz tu zagadnienia teoretyczne, oraz wszelkie problemy techniczne i "sztuczki" instrumentalne. Dodatkowo do książki dołączona jest płyta CD z nagranymi przykładami muzycznymi, oraz z 7 pełnymi wersjami demonstracyjnymi utworów. Wyciszając prawy kanał wyłączasz linię melodyczną, dzięki czemu możesz grać razem z płytą.
Cena: 113,95 zł.

Hammer Jeff, Empiaza A Tocar Teclado - Szkoła gry na keyboardzie z dołączoną płytą CD. Publikacja przeznaczona jest dla początkujących. Zawiera między innymi podstawowe informacje na temat harmonii, rytmiki, a także proste utwory. Niemal na każdej stronie znajduje się zdjęcie, na którym prezentowane jest ułożenie ręki na klawiaturze instrumentu. Na dołączonej płycie CD znaleźć można nagrania demonstracyjne wszystkich przykładów.
Cena: 56,95 zł.

Hoffmann Russell, Schmeling Paul, Berklee Practice Method Keyboard - Szkoła gry na fortepianie i keyboardzie. Autor stopniowo wprowadza Cię w poszczególne zagadnienia niezbędne do podjęcia nauki gry na tym instrumencie. Znajduje się tu zarówno opis pozycji siedzącej oraz stojącej, ułożenie rąk, nauka nut, oraz problemy techniczne. Publikacja przeznaczona jest dla osób które mają już opanowane podstawowe umiejętności gry, a chcą znacznie podnieść swoje umiejętności w wykonawstwie muzyki rozrywkowej. Dodatkowo do książki dołączona jest płyta CD z akompaniamentami.
Cena: 94,95 zł.

WPISY O PODOBNEJ TEMATYCE
 Czytanie nut   Nuty i klawisze   Właściwe ćwiczenie 

Enharmonia dźwięków

Dźwięki o tym samym brzmieniu a o różnej nazwie i pisowni nazywamy dźwiękami enharmonicznymi lub enharmonicznie równoważnymi.

Wyjaśnię to dokładnie, gdyż po wpisie  Enharmonia gam  otrzymałem drogą mailową zapytanie i prośbę o wyjaśnienie.

Dźwięk C (na lewo od dwóch czarnych klawiszy) można przedstawić na pięciolinii w trojaki sposób:

- jako nuta H z krzyżykiem (w kluczu wiolinowym krzyżyk i nuta np. na trzeciej linii),

- jako nuta C (w kluczu wiolinowym nuta np. między trzecią a czwartą linią),

- jako nuta D z podwójnym bemolem (w kluczu wiolinowym dwa bemole i nuta np. na czwartej linii).

Dźwięk Cis (lewy z dwóch czarnych klawiszy) można przedstawić na pięciolinii na trzy sposoby:

- jako nuta H z podwójnym krzyżykiem (w kluczu wiolinowym - znak podwójnego krzyżyka i nuta np. na trzeciej linii),

- jako nuta C z krzyżykiem (w kluczu wiolinowym krzyżyk i nuta np. między trzecią a czwartą linią),

- jako nuta D z bemolem (w kluczu wiolinowym bemol i nuta np. na czwartej linii).

Dźwięk D (pomiędzy dwoma czarnymi klawiszami) można przedstawić na pięciolinii w trojaki sposób:

- jako nuta C z podwójnym krzyżykiem (w kluczu wiolinowym - znak podwójnego krzyżyka  i nuta np. między trzecią a czwartą linią),

- jako nuta D (w kluczu wiolinowym nuta np. na czwartej linii),

- jako nuta E z podwójnym bemolem (w kluczu wiolinowym dwa bemole i nuta np. między czwartą a piątą linią).

Dźwięk Dis (prawy z dwóch czarnych klawiszy) można przedstawić w następujący sposób:

- jako nuta D z krzyżykiem (w kluczu wiolinowym krzyżyk i nuta np. pod pierwszą linią),

- jako nuta E z bemolem (w kluczu wiolinowym bemol i nuta np. na pierwszej linii),

- jako nuta F z podwójnym bemolem (w kluczu wiolinowym dwa bemole i nuta np. miedzy pierwszą a drugą linią).

Dźwięk E (na prawo od dwóch czarnych klawiszy) można przedstawić na pięciolinii w trojaki sposób:

- jako nuta D z podwójnym krzyżykiem (w kluczu wiolinowym znak podwójnego krzyżyka i nuta np. pod pierwszą linią),

- jako nuta E (w kluczu wiolinowym np. na pierwszej linii),

- jako nuta F z bemolem (w kluczu wiolinowym bemol i nuta np. między pierwszą a drugą linią).

Dźwięk F - podobnie jak dźwięk C - na trzy sposoby: z krzyżykiem, jako sama nuta i z dwoma bemolami.

Dalej podobnie dźwięk Fis i następne, aż do dźwięku H.

Omówię jeszcze dźwięk który zapisywany może być tylko na dwa sposoby.

Dźwięk Gis (środkowy z trzech czarnych klawiszy) można przedstawić:

- jako nuta G z krzyżykiem (w kluczu wiolinowym krzyżyk i nuta np. na drugiej linii),

- jako nuta A z bemolem (w kluczu wiolinowym bemol i nuta np. miedzy drugą a trzecią linią).

Korzystanie w praktyce z tych wiadomości ma miejsce w trakcie gry na instrumencie i dopiero wtedy staję się zupełnie zrozumiałe a nawet wręcz oczywiste.

WPISY O PODOBNEJ TEMATYCE

 Enharmonia gam   Nuty i klawisze   Tonacja utworu   Znaki chromatyczne 

Melodyka utworu muzycznego

Melodyka to następstwo dźwięków różnych wysokości, opartych o schemat rytmiczno - metryczny.
Każda melodia posiada charakterystyczne cechy:
- Punkt kulminacyjny (najmocniejszy moment w utworze).
- Dźwięk najwyższy i dźwięk najniższy.
- Ambitus (rozpiętość interwałowa pomiędzy najniższym a najwyższym dźwiękiem melodii).
- Charakterystyczne interwały.
- Charakterystyczne zwroty lub wartości rytmiczne.
- Kierunek: wznoszący, opadający, linia falista, linia pozioma.

Wszystkie te cechy sprawiają, iż wyróżnić możemy następujące rodzaje melodyki:

- Melodyka kantylenowa. Jest to melodia o lirycznym, śpiewnym charakterze. Dotyczy zarówno melodii śpiewanej, jak i wykonywanej na instrumencie.

- Melodyka figuracyjna. Figuracja to przetwarzanie przez kompozytora motywów rytmicznych i melodycznych w utworze muzycznym, za pomocą rozdrobnienia rytmu. Często mówimy o figurowanej melodii, figurowanym basie.

- Melodyka ornamentalna. Ornament z j. łac. to ozdoba. Ornamentyka to stosowanie ozdobników w utworze muzycznym, a melodia ornamentalna to melodia upiększona ozdobnikami. Do najczęściej spotykanych ozdobników należą: przednutka, obiegnik, tryl, tremolo, glissando, arpeggio, mordent.

- Melodyka deklamacyjna. Deklamacja, deklamowanie - to recytowanie tekstu. Jest to melodia zbliżona do mowy. Melodia deklamacyjna występuje w recytatywach, mających na celu przyśpieszanie akcji w utworze dramatycznym.

WPISY O PODOBNEJ TEMATYCE
 Metrum   Tonacja utworu   Utwór muzyczny 

Enharmonia gam

Enharmonia jest to możliwość zapisu tych samych dźwięków na różne sposoby z wykorzystaniem znaków chromatycznych - krzyżyków albo bemoli.
Gamy tego samego trybu (czyli majorowe lub minorowe), których toniki w systemie temperowanym (czyli przy podziale oktawy na 12 półtonów) są dźwiękami o tej samej wysokości, ale posiadają różne pisownie, nazywamy gamami enharmonicznymi lub enharmonicznie równoważnymi.
Poniższa tabela zawiera zestawienie gam enharmonicznych - majorowych i minorowych:

W praktyce posługujemy się tonacjami posiadającymi nie więcej niż sześć znaków przykluczowych. Należy jednak zwrócić uwagę, że np. w tonacji minorowej (moll), częściej używa się gamy es -6 bemoli niż dis -6 krzyżyków i gamy as -7 bemoli aniżeli gis -5 krzyżyków. Wynika to ze względów harmonicznych i jednak łatwiejszego czytania zapisu nutowego w tonacjach es-moll i as-moll, niż w tonacjach dis-moll i gis-moll - gdzie często pojawiają się podwójne krzyżyki.

Doskonałym sposobem na zrozumienie zależności i prawidłowości rządzących gamami i tonacjami jest zapoznanie się z grafiką koła kwintowego dostępną na bocznym pasku tego bloga.

WPISY O PODOBNEJ TEMATYCE
 Tonacja utworu   Znaki chromatyczne 

Fake booki

Fake booki to uproszczone zapisy nutowe utworów muzyki popularnej i jazzowej. 
Melodia utworu umieszczona jest na pojedynczej pięciolinii, nad którą znajdują się symbole akordów. 
Symbole te maja służyć wykonawcy do improwizowania akompaniamentu.

Każdy gatunek muzyczny ma swoją specyfikę i stawia wykonawcom inne wymagania. 
Podczas gdy w muzyce klasycznej od wykonawcy oczekuje się bardzo pieczołowitego wykonania zapisu nutowego, to w muzyce jazzowej i pop utwory składają się po prostu z melodii, słów-gdy chodzi o piosenkę i akordów. Fake booki są wtedy zupełnie wystarczającą formą uproszczonego zapisu nutowego i stwarzają możliwość kreatywnego akompaniamentu.

Należy pamiętać, że:
- symbole akordów znajdujące się nad pięciolinią to tylko podpowiedź i należy traktować te sugestie z pewną rezerwą,
- wszystkie akordy oznaczone dużymi literami to akordy durowe a przy symbolach akordów molowych zawsze znajduje się mała litera "m",
- partia dla prawej dłoni do zazwyczaj tylko zapis głównej linii melodycznej na nie kompletny zapis nutowy.

WPISY O PODOBNEJ TEMATYCE
 Łatwe akordy   Najłatwiejsze utwory   Znane melodie 

Słowniczek - K

kasownik - znak chromatyczny znoszący (kasujący) działanie ustanowionych wcześniej krzyżyków i bemoli.
keyboard - nieduży, stosunkowo tani instrument cyfrowy z wbudowanymi głośnikami.
klawesyn - jeden z przodków fortepianu charakteryzujący się metalicznym dźwiękiem o stałym natężeniu. Struny w klawesynie były szarpane za pomocą piórek a nie uderzane przez młoteczki.
klawiatura - zestaw białych i czarnych klawiszy, ułożonych w określony sposób, za pomocą którego obsługuje się elektroniczne i akustyczne instrumenty klawiszowe.
klawiatura dynamiczna - klawiatura umożliwiająca grającemu sterowanie głośnością wydawanych przez instrument dźwięków przez energiczność i siłę naciskania klawiszy.
klucz - znak stawiany na początku pięciolinii, określający, w jaki sposób czytać nuty zapisane na tej pięciolinii, którą otwiera. Zazwyczaj nuty zapisane w kluczu wiolinowym gramy prawą ręką, w kluczu basowym - lewą.
kontrapunkt - muzyka składająca się z kilku równoległych melodii, które współbrzmią ze sobą. Kompozycja takich dzieł jest wyjątkowo trudna, wymaga zachowania wielu reguł z matematyczną precyzją.
kreska taktowa - pionowa linia służąca do dzielenia pięciolinii na takty, czyli jednakowej długości odcinki zapisu nutowego.
krzyżyk - znak chromatyczny podwyższający o pół tonu nutę przy której stoi.

propozycje haseł do postów "Słowniczek - A-Z" są mile widziane.

 Słowniczek A   Słowniczek B-H   Słowniczek I-J 

Korzyści z nauki gry

Ucząc się gry na instrumencie nie otrzymujesz jedynie wiedzy na temat gry na instrumencie. 
Dostajesz o wiele więcej !

Oto lista wybranych dziesięciu korzyści i powodów dla których warto rozpocząć naukę i zostać muzykiem:

1 - nauka gry poprawia pamięć i koncentrację a jednocześnie pozwala odpocząć, oderwać się od codziennych problemów w szkole czy pracy.
2 - uczy regularności, skrupulatności, cierpliwości i wytrwałości, rozbudza kreatywność i zwiększa wrażliwość, daje możliwość ciągłego pokonywania własnych ograniczeń, nieustannej walki o małe i wielkie sukcesy.
3 - pomaga wyrażać i rozładowywać emocje, jest formą rozwijającego i konstruktywnego spędzania czasu.
4 - dodaje wiary w siebie i wpływa na podwyższenie naszej samooceny – wchodzimy do elitarnego i wąskiego grona muzyków, robimy coś wyjątkowego, co umie jedynie niewielka ilość osób.
5 - gra na instrumentach poprawia koordynację ruchową, niezależną pracę rąk i nóg, sprawność i szybkość reakcji.
6 - przyzwyczaja do występów publicznych, uczy zachowań społecznych, współpracy z nauczycielem, ale także innymi osobami a w przypadku gry w zespole pozwala poznać wielu ciekawych, wyjątkowych i niezwykłych ludzi. 
7 - pobudza ciekawość świata i poszerza wiedzę z zakresu historii i kultury – grając zaczynamy interesować się życiorysami muzyków, historią powstania instrumentów, etapami rozwoju gatunków muzycznych itd.
8 - pozwala poznać i zrozumieć muzykę artystów, których uwielbiamy, słuchać ich z zupełnie innej strony, niejako od podszewki, a równocześnie pozwala wykonywać ją na własny, unikalny sposób, gdyż osoba grająca zupełnie inaczej słyszy muzykę, głębiej i bardziej świadomie.
9 - niesie możliwość poznania nowych miejsc w kraju i za granicą, dzięki coraz większej dostępności koncertów, festiwali i konkursów dla młodych muzyków a dla osób, które są na poziomie średnio-zaawansowanym lub wyższym, granie może stanowić atrakcyjną formę zarobkowania.
10 - wraz z coraz łatwiejszym dostępem do sprzętu i zaawansowanego oprogramowania, osobom grającym o wiele łatwiej jest dziś publikować swoją muzykę i dać się poznać ludziom nawet z odległych części globu.

Tylko tyle i aż tyle :)

WPISY O PODOBNEJ TEMATYCE
 Dla Rodziców   Efekt Mozarta   Lekcje muzyki   Muzykalność 

Repetycja dźwieków

Repetycja czyli powtarzanie ciągle jednego i tego samego dźwięku jest dość proste o ile nie trzeba zrobić tego bardzo szybko. Szybka repetycja dźwięków sprawia kłopoty bo nadgarstek nie nadąża poruszać się dostatecznie szybko w górę i w dół. Z problemem tym możemy sobie poradzić grając ten sam dźwięk, czyli wciskając jeden i ten sam klawisz na przemian różnymi palcami.

Najlepiej w takich sytuacjach sprawdza się palcowanie: 4-3-2-1 a w razie konieczności wielokrotnego, szybkiego powtarzania jednego dźwięku: 4-3-2-1-4-3-2-1-4-3-2-1 .....

Kolejnym, jeszcze trudniejszym wyzwaniem jest szybka repetycja akordów często spotykana w muzyce rock and rollowej. W tym przypadku kluczowe jest utrzymywanie sztywno palców w rozstawie umożliwiającym wciskanie klawiszy akordu bez usztywniania nadgarstka, który ma służyć jako elastyczna dźwignia do bardzo szybkiego podnoszenia i opuszczania dłoni. Ważne aby wykonywać to krótkim ruchem, ćwiczyć najpierw w wolnym tempie a w razie drętwienia nadgarstka przerywać ćwiczenie i strząśnięciem dłoni likwidować powstałe naprężenie.

WPISY O PODOBNEJ TEMATYCE

 Arpeggia   Glissanda   Tryle